Пасля насычанага навучальнага дня лёгка запомніць агульнае ўражанне і забыць самую карысную заўвагу. Дзённік практыкі масажу дапамагае захаваць сувязь паміж спробай, назіраннем выкладчыка і наступным крокам. Яго мэта не ў колькасці старонак. Ён патрэбны, каб наступная спроба мела больш дакладны сэнс.
Калі разглядаеце 15-дзённы курс масажу ў Amrutham, можаце выкарыстаць гэты прыклад для пытанняў пра навучальныя запісы. Гэта не зацверджаная форма курса, не медыцынская карта і не самастойны доказ прафесійнай кампетэнтнасці. Арганізатар павінен растлумачыць, якія запісы патрэбныя, хто іх чытае і як яны звязаныя з ацэньваннем.
Дакладна называйце сваю ролю
Назіраць, дапамагаць і спрабаваць пад наглядам — розныя дзеянні. Калі толькі глядзелі дэманстрацыю, напішыце «назіранне». Калі рыхтавалі месца або дапамагалі па заданні выкладчыка, апішыце менавіта гэтую працу. Калі самі выконвалі частку, адзначце, хто назіраў і якую частку спробы змог убачыць. Не аб’ядноўвайце розныя ролі ў адну агульную адзнаку.
Такая дакладнасць не зніжае каштоўнасці навучання. Яна паказвае, дзе вы ўжо атрымалі асабістую зваротную сувязь, а дзе пакуль маеце толькі ўяўленне. Пазней запіс пра дэманстрацыю не павінен ператварацца ў сцвярджэнне, што вы самі яе выканалі. Сумленнае апісанне досведу дапамагае і пры планаванні далейшай адукацыі.
Ацэненае заданне пазначайце асобна толькі тады, калі вам ясна сказалі, што гэта частка ацэньвання. Звычайная спроба не становіцца іспытам аўтаматычна. Спытайце пра крытэрый, вынік і неабходнасць паўтору. Калі статус не паведамлены, напішыце, што яго трэба ўдакладніць. Не прысвойвайце сабе пацверджанае ўменне на падставе здагадкі.
Гадзіна ў раскладзе таксама не заўсёды азначае гадзіну асабістай практыкі. Час могуць займаць тлумачэнне, дэманстрацыя, змена роляў і размова. Калі дакументаваныя гадзіны важныя для вашай далейшай мэты, спытайце, як іх лічаць. Не пераназывайце ўвесь навучальны час практычным самастойна, нават калі дзень быў вельмі насычаны.
Выкарыстоўвайце сем простых палёў
Кантэкст і роля: дата, заданне і спосаб вашага ўдзелу. Мэта: адно абмежаванае ўменне, напрыклад ясна растлумачыць наступны крок. Заўвага выкладчыка: што ён заўважыў і якую змену прапанаваў. Замест аднаго «добра» або «няправільна» паспрабуйце назваць дзеянне, якое можна ўбачыць і паўтарыць.
Адказ удзельніка: што сказаў чалавек, з якім вы працавалі, без ператварэння яго слоў у дыягназ. Наступны крок: што паспрабуеце інакш у дазволенай навучальнай сітуацыі. Паўторная праверка: хто паглядзіць наступную спробу і на што вы папросіце звярнуць увагу. Адкрытае пытанне: што пакуль засталося незразумелым.
Часам для кожнага поля дастаткова аднаго сказа. Дзённік карысны, калі яго можна хутка прачытаць і звязаць з канкрэтнай працай. Доўгі агульны тэкст можа схаваць пытанне, з якім патрэбная дапамога. Замест «трэба лепш размаўляць» напішыце, якую фразу, у які момант і з якой прычыны хочаце змяніць.
Калі курс мае сваю форму, карыстайцеся ёй і спытайце, ці дазволены дадатковыя асабістыя нататкі. Не стварайце паралельныя дакументы з незразумелымі ўмовамі захавання. Прыклад тут павінен падтрымліваць навучанне, а не дадаваць новыя абавязкі вам або іншаму ўдзельніку. Спосаб запісу варта ўзгадніць з правіламі курса.
Ператварыце агульнае жаданне ў бачны крок
Уявіце выдуманае практыкаванне па камунікацыі. Студэнт хоча растлумачыць, як папрасіць паўзу. Першы запіс можа быць такі: «Хутка сказаў, што працу можна спыніць, але не праверыў, ці партнёр пачуў і зразумеў». Тут апісаны назіраны ўчынак, а не зроблена выснова пра ўсё ўменне чалавека.
Заўвага выкладчыка можа гучаць так: «Растлумач да таго, як чалавек зойме палажэнне, і праверце сігнал». Партнёр можа сказаць: «Я не ведаў, гаварыць ці падымаць руку». Наступны крок становіцца канкрэтным: у іншым практыкаванні пад наглядам загадзя ўзгадніць сігнал і праверыць разуменне. Гэта ўжо можна ўбачыць і абмеркаваць.
У наступным запісе студэнт адзначае, што змяніў і што сапраўды назіраў выкладчык. Калі другую спробу ніхто не правяраў, не называе яе пацверджаным вынікам. Калі яшчэ ўзнікае няўпэўненасць, таксама піша пра яе. Так агульнае жаданне палепшыцца становіцца паслядоўнасцю спроб, заўваг і ўдакладненняў, а не аднаразовай самастойнай ацэнкай.
Прыклад выдуманы. Ён не апісвае здарэнне ў Amrutham і не вызначае правілы курорта. Яго задача — паказаць логіку запісу. Тую самую логіку можна прымяніць да іншага дазволенага задання, але не варта самастойна прыдумляць новую тэхніку або лічыць гэты прыклад абавязковым патрабаваннем навучання.
Ахоўвайце прыватнасць і не адкладайце паведамленне
Асабісты дзённік не павінен станавіцца падрабязнай гісторыяй здароўя партнёра. Звычайна для разумення навучальнай заўвагі не патрэбныя поўнае імя, тэлефон, дыягназы або асабістыя фота. Запісвайце толькі тое, што неабходна для навучальнай мэты і дазволена адпаведнымі правіламі. Лішнія звесткі не робяць аналіз больш карысным.
Спытайце, дзе можна захоўваць нататкі, хто можа іх бачыць, як доўга яны захоўваюцца і ці дазволены асабістыя прылады. Згода на ўдзел у дэманстрацыі не азначае згоды на фота або аўдыязапіс. Не дзяліцеся матэрыялам у групавым чаце толькі таму, што ён можа дапамагчы іншым студэнтам. Дазвол на такое выкарыстанне трэба высветліць асобна.
Калі чалавек просіць спыніць, гэтая просьба не чакае, пакуль вы дапішаце старонку. Нечаканую рэакцыю, занепакоенасць або пытанне бяспекі паведамляйце адказнаму выкладчыку адразу паводле атрыманых указанняў. Тыднёвы агляд запісаў не замяняе своечасовай камунікацыі. Нататка можа ісці пасля паведамлення, але не павінна яго адкладаць.
Інфармацыя NCCIH пра масаж дае агульны кантэкст бяспекі, але не замяняе нагляду выкладчыка або індывідуальнай медыцынскай ацэнкі. У межах навучальнага задання не спрабуйце самі тлумачыць сімптом, прапаноўваць лячэнне або пашыраць сваю ролю па-за вызначаныя межы. Запіс павінен дапамагаць вучыцца, а не ствараць уяўнае права прымаць клінічныя рашэнні.
На тыднёвым аглядзе шукайце паўторнае пытанне
Пасля некалькіх дзён паглядзіце, якія заўвагі паўтараюцца. Якая тэма зноў узнікае? Якую змену выкладчык убачыў другі раз? Што засталося без адказу? Аддзяляйце тое, што здаецца вам лягчэйшым, ад таго, што сапраўды праверана. Упэўненасць і ацэненае ўменне — не адзін і той жа паказчык навучальнага выніку.
Для наступнай размовы выберыце некалькі малых мэт. Напрыклад: «Хачу праверыць, ці зразумела тлумачу прыкрыццё цела» або «Пакуль не ўпэўнены, калі прасіць дапамогі выкладчыка». Гэта больш практычна, чым «хачу ўсё рабіць лепш». Выкладчык таксама зможа ўбачыць, дзе менавіта патрэбная падтрымка, і абмеркаваць адпаведны наступны крок.
Не выкарыстоўвайце дзённік як падставу прызначаць сабе дадатковую працу па-за курсам або спрабаваць недазволенае на іншых людзях. Наступны крок павінен заставацца ў адпаведных межах навучання і нагляду. Калі ўменне не ацэньвалася, так і напішыце ў падсумаванні. Шмат паўтораў не становяцца аўтаматычнай заменай ацэньвання.
Падсумуйце і прагрэс, і прабелы
У выніковым запісе аддзяліце тое, што вывучылі, тое, што паспрабавалі пад наглядам, і тое, што было ацэнена. Асобна захавайце адкрытыя пытанні і патрэбы далейшай адукацыі. Такое падсумаванне можа дапамагчы выбраць наступны курс і сумленна апісаць свой досвед, але само па сабе не дае права прафесійнай дзейнасці.
Са старонкі курсаў Amrutham можна пачаць размову пра запісы, зваротную сувязь і дакумент аб заканчэнні. Удакладніце, што пацвярджае сертыфікат і якія патрабаванні трэба праверыць там, дзе хочаце працаваць. Добры дзённік захоўвае не толькі поспехі, але і моманты, калі вы спыніліся, спыталі і прынялі выпраўленне. Гэта робіць наступны крок больш ясным.
